Outono bonito

Hoxe fomos de excursión. Papá pasou todo o día decindo que íamos á neve. Queremos ir á neve! Facermos un boneco de neve, con sombreiro e nariz de cenoura! Beeennn!!!

Chegamos a Ancares, nin neve nin farrapo de gaita. Este papá non é de fiar.

Menos mal que eu sonvos doado de contentar, o val no Navia estaba precioso de outono, coa néboa e as follas marelas nas árbores ou caídas no chan. Asi que se non había neve, cando menos animamos a viaxe coa canción do outono que me gusta moito:

OUTONO BONITO, FOLLIÑAS NO CHAN

CASTAÑAS ASADAS... QUE RICAS ESTÁN!!

Fomos xantar a Meiroi, un caserío agochado nos Ancares onde crían vacas ecolóxicas ou disque algo así, porque eu non entendo que vacas poden haber que non sexan ecolóxicas. Todas comerán herba, non? Vamos, digo eu, non sei. O restaurante ten moita sona pero hoxe só estabamos nós, igual que en Navia de Suarna, que se non hai festa da androlla ou algo cada día está máis bonito pero cada día menos xente. 

Papá entón soltou o discurso dos galegos e o "complexo de aldea". Todo é culpa do complexo de aldea, di el. Desde o abandono do rural a que no meu cole non nos ensinen galego. E que a ver se pasa unha xeneración por riba e aos novos pijos de aldea e aos vellos paletos de cidade lles suceden novas xentes con menos parvada encima...

E tumba e dalle o tío. Tenme a cabeza quente con ese rollo. Papá, ti que, non tiñas un blog? Pois solta alí os teus discursos e deixa de darme a brasa, pesao! Que así calquera, el a comer xabarín club con castañas no Meiroi, e nos a cantar cancións de outono sen neve e aturar as súas lerias. Menos mal que son un cacho de pan, que sino...

Festa de cumpreanos!!

Papá é un inxénuo...

Hoxe é o meu cumpreanos. Xa teño 3 anos!! Papá leva toda a semana organizando unha festa sorpresa. Pensa que non o sei, o moi pailán. Estivo preparando todo para que mañá, na finca dos avós, imos xogar a buscar o mapa do tesouro, como fai Dora Exploradora nun capítulo que me gusta moito. Pero mañán é mañán e o meu cumpre é hoxe.

O que papá non sabe é que eu sei que hoxe, ademáis do meu cumpreanos, hai 3 anos que papá é papá. Por iso, prepareille unha festa sorpresa... Onte pola tarde fun xogar có tío Iván. Rematei tan canso tan canso, que ás 7 da tarde caín rendido de sono. Enganchei a sesta coa noite, e seguín durmindo. Entón empezou a festa. 

Pablo abríu lume: ás 12 da noite, espertou, marchou da cama, e comezou a festa na casa. Non quería durmir, tiña gañas de xogar!! Xogou na cama de mamá e papá ata a unha da mañá que non aguantou máis. Entón era o meu turno. Levaba 6 horas de siesta, coma quen dí. Xa non tiña máis sono. Fun buscar a papá a cama: "papá, non quero durmir, teño fame...".

Pasámolo de medo. Saquei a papá da cama a unha da mañá,. ata as 3 que estivemos ceando e mirando pola ventá mentras papá me explicaba: 

- "Ves Anxo, é noite; non hai xente pola rúa, non hai coches, están todos durmindo... Imos a cama a durmir?".

- "Non. Xogamos ós castillos? Facemos un puzzle?".

Así ata case as 3 da mañá que volvín durmir. Logo as 6 da mañá decidín reenganchar, porque como levaba 6 horas de siesta e outras 3 de durmida, como que xa me chegaba abondo. Así que festa: ás 6 todo o mundo en pé que é o meu cumpreanos!!

Menudo fiestón sorpresa lle din a papá. Pasámolo de medo!!

Contos enCantos

O meu cole está xenial, pero non todas as cousas que aprendemos os nenos as aprendemos no cole!! O outro día conteivos que a festa do Samaín do barrio a organizaban a catro entre o meu cole, a asociación de veciños, a biblioteca e o centro cívico do barrio. Pois hai máis...

Pablo e máis eu fomos onte ao contacontos que organiza a biblioteca do barrio: Contos enCantos. É para nenos pequeniños coma nós: cantamos cancións, lemos contos con outros nenos e os papás dos nenos, e un paxariño, Ole, que vive nunha árbore na biblioteca e é moi amigo noso cóntanos as cousas que lle gusta facer!! Ole tamén fala galego, sabíades?!

Aqui vos deixo unha foto do contacontos. Non é do que fomos nós onte (saqueina de AQUI), pero así coñecedes a Ole!

Cada quince días hai Contos enCantos no barrio. Onte pasámolo moi ben e habemos de voltar!!  

Jalowin Samaín

O mércores celebramos o Samaín no barrio. Papá di que o que máis lle gustou é comprobar que hai xente que traballa por facer cousas xuntos e desinteresadamente, a pesar de como está o patio: a festa organizouna o meu cole, a asociación de veciños, a biblioteca e o centro cívico do barrio, entre os 4. A min o que máis me gustaron foron as cabazas e as velas de cumpreanos. Había moitas!!

Di papá tamén que o peor son os que andan a rosmar que o Samaín é un invento pra non dicir que celebramos Jalowin. Eu lle digo 'papá, que máis ten? Aos nenos gústanos o Samaín!" e el di que non é certo, que o Samaín é antes que o Jalowin, que o Jalowin o levaron a América os irlandeses, e eu lle digo "papá, aos nenos gústanos o Samaín!" e el di que ademáis, eses lorchos, que aos seus fillos lles leven xoguetes o gordinflón da coca-cola non din "ay, no, por dios! que eso es un invento!!" i eu lle digo "papaaaaa, que aos nenos gústanos o Samaín!!!" i el di que aquí decorabamos cabazas moito antes de que chegaran as pelis americanas, o que lles joroba é que teñamos tradicións propias, i eu lle digo

PAPÁ, PESAO!! Aos nenos gústanos o Samaín, non o Jalowin. O Jalowin é este!!:

  

Cantando 'heart of gold'

Hoxe vouvos adicar a miña primeira canción. Espero que veñan moitas máis!!

Esta canción é de Nil Yan!! A papá gústalle moito moito; tanto, que sempre nos conta que este foi o primeiro arrolo que nos cantaba a Pablo e a min de pequeniños. Así que claro, como é a primeira canción que me cantaban, tamén é unha canción que me gusta moito. Ah, coa guitarra tamén!!

Espero que vos guste.

Papá é Bárcenas

Hai agora mes e medio que comecei a ir ó cole e, ao tempo, que comecei a escribir este blogue. Tamén hai agora xusto un mes que estou indo ao cole a diario a tempo completo, ata despois de comer. É tempo de recapitular os efectos de mes e medio de escolarización 100% en español.

O certo é que, de momento, falo un galego máis que bó. Froito dos meus anos na escola infantil os únicos rasgos casteláns na miña fala (ben consolidados, eso si) eran 'yo', 'mio' e 'rojo'. Son as únicas palabras que digo sempre en español, aínda que rojo sei que tamén é vermello e red. Papá di que ten escoitado nenos en Navia de Suarna, 100% galegofalantes, decir "yo tamén quero ir á festa!". Eu empezo a falar un pouco así tamén.

Desde que empecei no cole houbo poucos efectos. Os principais, algúns verbos (tengo, voy), os artigos la/lo que empezo a mesturar con palabras en galego (la galiña, lo conto) ou o vocabulario novo que aprendín alí, tipo 'la mochilita' (a leria esa de aprendernos 'cositas' en lugar de 'cousiñas' dá para un post enteiro). A sustitución de vocabulario de momento vai lenta. O máis clásico é que as fins de semana 'xogo cós xoguetes' e o luns xa estou 'jugando con los juguetes' outra vez. Tamén empezan a soar moi mal algunhas palabras con 'j' metidas no medio de parrafadas en galego, como bajar - baixar, jugar - xogar, e outras.

O certo é que a maioría das palabras que empezo a sustituir aínda non se impoñeron. Por exemplo, rara vez digo animais como conejo, case sempre coello, ou gallina, por galiña. E así con todo. Pero, como cada vez veño con máis palabras en español que sempre dixen en galego, papá hai días que se pon todo tolo. O venres baixamos a Pontevedra, a casa dos avós. Eu dixen "ben!!" e papá preguntou "quen está en Pontevedra?" -"los abuelos!!" dixen eu. Papá púxose todo tolo. "Abuelos? Que abuelos? Levas toda a vida chamándolle avó e avoa e vesme agora cós abuelos?? A ti carallo un día no colexio dinche que tu papá es Bárcenas e xa se che vai esquecer quen son, home!!"

Non me gusta nada cando papá se pon todo tolo, non entendo o que di. E non me gusta que diga palabras feas, que logo as repito eu, carallo!!  

Odedadó

Falamos neste blog de línguas. Da língua galega e doutras línguas. Da língua nos pequenos, a aprendizaxe e a sustitución de línguas.

O certo é que hai máis linguas que as que falamos. E os nenos de hoxe unha língua na que vos levamos moitos anos de vantaxe aos maiores é esta: o odedadó!

Con 2 anos non saberei decir ben odedadó, pero manéxoo coma o demo! Na casa están asustados: en canto miran para outro lado, xa estou eu có odedadó a voltas. "Pero se estaba apagado!?" -berra papá. E qué? Eu seino encender.

O máis doado de usar é o odedadó do avó, porque non pide contrasinal. Está chupado, mira:

- primeiro daslle có dedo ao botón da caixa grande, logo ao botón da tele de arriba para ver. Entón sae un campo verde con moitas cousiñas. 

- tes que coller coa man a bola con teclas que-non-sei-como-se-chama. Cando moves a boliña, a flecha que hai na tele móvese contigo!

- Abaixo á esquerda hai un círculo vermello, verde e amarelo sobre fondo azul (estes conceptos, abaixo + esquerda, aínda os estou a practicar, pero sei de sobra onde está o bicho multicor ese!). Papá xa me ten dito que non perda o tempo pinchando o bicho do lado, unha 'e' azul, mellor o que ten moitas cores. Colles a bola con teclas e pinchas coa flecha enriba do círculo de cores.

- Entón sae un conto con moitos debuxos. Como sempre vexo os mesmos, o conto dame a escoller entre eles: están Dora, Caillou, a galinha pintadinha... Tamén hai videos: de papaú bowie, de rem, pink floi... algún día vos poñerei algúns videos deses aqui, vale?

- cando pinchas un debuxo, podes velo ata que remata. Logo, cando remata, o video é moi amigo de Anxo e dalle máis para escoller, moitos moitos! Eu vexo os que hai e escollo o que máis me gusta. E logo cando remato ese, outro. E logo outro. E logo outro. E logo outro. E logo... mamá s'enfada porque non paro quieto có odedadó, que teño que xogar cós xoguetes!! 

Non sei porque se sorprenden na casa de que saiba manexar eu só o odedadó, se é ben doado!!

O meu último descubrimento no odedadó gústame moito moito. Falounos del Bea, a profe do cole. É unha colección de xogos interactivos cós que os nenos podemos aprender as cores, os números, a roupa de vestir, os animais, e facer moitas moitas cousas!! A min gústame moito! Papá está agora máis contento porque prefire verme xogar con estes xogos que mirar debuxos de Dora, di que me quedo parviño mirando...

Déixovos aqui o xogo por se queredes xogar vós tamén. Tedes que facer click coa flecha sobre o debuxo:

Cada unha das cousas da habitación é un xogo diferente. Espero que vos gusten moito!!